•   Klanttevredenheid: 8,8
  •   Actuele kalenders! Anders €25,- korting!
  •   Al 19 jaar persoonlijke, betrouwbare service
  •   Géén boekingskosten
Menu ×

Categorieën

maart 2013

Wat is Armagnac precies?

Armagnac is een Eau de Vie uit het zuidwesten van Frankrijk. Armagnac wordt voor het eerst genoemd in een officieel document uit 1411 als Agua Ardenterius. Het is daarmee de oudste eau de vie en zo’n tweehonderd jaar ouder dan grote broer cognac. De 250 producenten maken elk een individuele en unieke armagnac die enorm van andere soorten kan verschillen. Vergeleken bij cognac, is de productie van zo’n zes miljoen flessen per jaar zeer bescheiden. De Fransen zelf drinken veel meer armagnac dan cognac. Waarschijnlijk heeft die waardering te maken met de typisch Franse eigenschappen als eigenzinnigheid en individualisme die het karakter van de Armagnacais tekenen.

Ook de door vele Fransen bewonderde koppige musketier D’Artagnan kwam uit de Armagnac.

Armagnac wordt gemaakt in de regio onder Bordeaux, in de departementen Lot-et-Garonne, de Gers en de Landes. De drank bevat de druiven Ugni Blanc, Colombard, Folle Blanche, Baco Blanc en vijf andere lokale variëteiten. Armagnac heeft een forsere smaak dan cognac.

Het etiket van een armagnac vermeldt de ouderdom. Bij een blend wordt de leeftijd bepaald door de leeftijd van het jongste distillaat. Twee sterren is minimaal twee jaar oud, VSOP vijf jaar, Napoléon zes en XO minimaal acht jaar. De betere huizen gunnen armagnac meer tijd. Een hors d’age armagnac is een blend waarvan de jongste wijn minimaal tien jaar op eikenhouten vaten heeft gerijpt. Naast blends zijn er ook vintage armagnacs, die gemaakt zijn van druiven van één oogst. Die herkent u aan de vermelding van het jaartal. In tegenstelling tot wijn moeten flessen armagnac staand bewaard worden, om te vermijden dat de alcohol de kurk aantast.
Armagnac wordt meestal geserveerd aan het einde van de maaltijd, maar u kunt het ook als aperitief drinken. Een ander gebruik is het serveren van een armagnac als een trou gascon: een ijskoud glas armagnac in het midden van een rijke dis om ruimte te maken voor de volgende gangen. U drinkt armagnac normaal gesproken uit een tulpglas, maar er is geen wet die u verbiedt de fles direct aan de mond te zetten.
Naast buitengewoon smakelijk, is armagnac ook goed voor de gezondheid. Volgens een onderzoek van de Universiteit van Bordeaux uit 2007, verlaagt een kleine dagelijkse hoeveelheid armagnac (3 centiliter) de kans op hart- en vaatziekten. Bovendien worden mensen uit de Gascogne gemiddeld vijf jaar ouder dan de rest van de Fransen. Armagnac zou ook een gunstig effect hebben op het voorkomen van obesitas, maar dat moet wetenschappelijk nog bewezen worden. ...
maart 2013

Coq

[m., ‘HAAN’]
[1] Waar de Nederlanders en de Spanjaarden de machtige Leeuw en de Amerikanen en de Duitsers de statige en alziende Arend in hun embleem hebben, is het symbool van Frankrijk een hysterische schreeuwlelijk; de coq gaullois, de Gallische haan, die al ruim tweeduizend jaar verbonden is aan de Fransen. Het symbool is het resultaat van een woordspeling in het Latijn; ‘Gallus’ betekent zowel haan, als Galliër. Sindsdien wordt Frankrijk geassocieerd met de haan. In de twaalfde eeuw gebruiken de Engelsen de haan om de Franse koning belachelijk te maken. Na verloop van tijd echter omarmen de Fransen het arrogante dier dat over zijn kippetjes waakt. Door zijn enthousiasme bij het zonnegloren wordt de haan over één kam geschoren met Apollo, Mercurius en zelfs Jezus Christus. Met zijn gekraai verjaagt hij de boze geesten van de nacht en wekt hij de gelovigen. Deze niet geringe prestatie maakt de gevederde druktemaker geschikt als personificatie van de Franse koning. François Ie adopteert als eerste op grote schaal de iconografie van de haan en Zonnekoning Lodewijk de 14e voert hem in als nationaal symbool, naast de lelie en de zon.

Na de Amerikaanse Revolutie wilden de dertien Verenigde Staten als dank voor de hulp van Frankrijk aan de onafhankelijkheidstrijd de haan zelfs opnemen in hun wapen. Zover is het niet gekomen maar het leidde er wel toe dat de haan een glorieuze comeback maakte ten tijde van de Franse Revolutie enkele jaren later. Als zijn adviseurs Napoléon in 1804 voorstellen om de haan voortaan als nationaal symbool te gebruiken, wil de keizer dat niet. “De haan heeft geen kracht, hij kan niet het symbool zijn van een rijk zoals Frankrijk,” zegt hij en kiest vervolgens een arend. Na de Revolutie van 1848 wordt de haan weer volledig in ere hersteld. Niet veel later is de coq te bewonderen op munten, postzegels, officiële stempels en overheidsgebouwen. In de twee Wereldoorlogen wordt de haan een symbool van verzet tegen de Duitsers. Tegenwoordig siert de haan bijvoorbeeld nog wel het shirt van het Franse voetbalelftal, maar verder is hij een beetje in de vergetelheid geraakt.
Een Franse haan zegt natuurlijk geen ordinair “kukeleku”, maar een chic “cocorico”. Dit onomatopee heeft de naam gegeven aan de “coquelicot”, een klaproos,  omdat het rood lijkt op de hanekam.

[2] ~ au vin. Klassiek Frans gerecht met knoflook, kruiden, uien, spekjes, champignons en coq, alles gekookt in rode wijn. Geserveerd met gestoomde aardappeltjes of pasta. Omdat hanen zich lang voortplanten worden zij pas op latere leeftijd geslacht. Een oude haan vergt een langere bereidingstijd, dus tegenwoordig wordt de haan vaak vervangen door kip.

[3]Een (chef)kok op een schip; verbastering van het Nederlandse woord ‘kok’. ...
februari 2013

Accent circonflexe

[m.; LAT.: accentus, ‘INTONATIE’ EN cirumflexus, ‘OMGEBOGEN’]

Het accent circonflexe is een volledig overbodig accent. Zijn nutteloosheid is voor taalpuristen dan ook zijn schoonheid en tevens zijn enige raison d’être. Het is oorspronkelijk een Grieks accent dat in 1740 door de Académie française werd ingevoerd. Het is de samentrekking van het accent aigue (‘) en het accent grave (ʽ). In het Frans kunnen klinkers een accent circonflexe krijgen, maar het komt ook in andere talen voor, zoals in het Turks, het Roemeens, het Portugees en het Vietnamees.

Vaak geeft het accent aan dat er een letter in het woord vervallen is, meestal een s. Zo veranderde maistre (van magister, lat.) in maȋtre en chasteau [van castellum, lat.] in chȃteau. Het accent circonflexe verandert zelden iets aan de uitspraak van een woord, maar als knipoog kunnen woorden die ooit een s hadden, maar nu een accent circonflexe, nog steeds worden uitgesproken met de onzichtbare s. In andere gevallen geeft het een a of een e aan die verdwenen is (seur->sȗr).

Het ‘hoedje’ of ‘dakje’ was ooit verantwoordelijk voor de helft van de schrijffouten en heeft bij vele middelbare schoolleerlingen een vroegtijdig einde aan hun opleiding gemaakt. Sinds de spellinghervorming van 1991 is het gebruik van het accent circonflexe ingeperkt. Het accent dreigde zelfs even te verdwijnen en voor- en tegenstanders rolden vechtend over de marmeren vloer van de Académie Française. Uiteindelijk hakte president François Mitterand de knoop door. Het accent circonflexe hoeft sindsdien niet meer gebruikt te worden op een i of een u en evenmin op nieuwe of leenwoorden. Alleen op bepaalde werkwoorden en bepaalde vervoegingen (voor de liefhebbers: passé simple en de 3e persoon enkelvoud van de subjonctif imparfait) komt nu nog een accent circonflexe. ...
oktober 2012

De geschiedenis van Absint

De Zwitserse arts Henriod uit het dorpje Couvet maakt eind 18e eeuw een drankje van anijs, venkel en hysop, dat helpt om maagpijnen te verlichten. Een zekere Majoor Dubied koopt vervolgens het recept samen met zijn schoonzoon Henri-Louis Pernod, die in 1797 het drankje op de markt bracht. De sterk alcoholische drank (60 to 70%) wordt absint genoemd. La fée verte, of de Groene Fee, is al snel het modieuze en verslavende drankje dat de bloeiende Parijse kunstenaarswereld in de 19e eeuw inspiratie geeft. Vincent van Gogh zou onder invloed van absint, dat een licht hallucinerende werking kan hebben, zijn oor hebben afgesneden. Absint krijgt een slechte reputatie en wordt meer gezien als een gevaar voor de maatschappij. In 1907 vindt een grote demonstratie plaats onder het motto “iedereen vóór wijn, allen tegen absint”. In 1910 wordt de drank verboden in Zwitserland, in 1915 in Frankrijk en later ook in andere landen. Absintproducenten gaan naarstig op zoek naar vervangende dranken en in 1932 vindt Paul Ricard pastis uit, dat al snel een groot succes kent. Sinds een paar jaar is in veel Europese landen het verbod op absint opgeheven. Voorwaarde is wel dat de dosis thujon (de hallucinerende stof) beperkt blijft tot een maximaal 35mg per liter (EU-norm). In Frankrijk is de verkoop van dranken die absint heten nog steeds verboden, maar productie en export is wel toegestaan.

Absint smaakt vooral naar alcohol en, zodra u de smaak eenmaal gewend bent, ook nog naar alsem, anijs, drop, venkel en koriander. Het drinken van absint is een tijdrovend en secuur ritueel. U neemt een karaf ijskoud water, een speciaal lepeltje met gaatjes, één of twee suikerklontjes en een glas absint. Druppeltje voor druppeltje giet u het water over het suikerklontje, dat op het lepeltje boven het glas hangt. Op die manier komt het aroma van de anijs en de venkel vrij. Als de suiker gesmolten is, kunt u naar smaak water toevoegen. En dan: ad fundum! ...
augustus 2012

Museum Christian Dior in Granville

Als het aan zijn ouders geleden had, was Dior nooit couturier geworden. Zij hoopten dat hij de diplomatie inging en Dior schreef zich daarom in aan Sciences-Po in Parijs. Al snel opent hij echter een galerie met werken van Picasso, Dali en Cocteau en begint zelf ook te tekenen. Dior is autodidact en verkoopt zijn modeschetsen aan enkele ontwerpers. Uiteindelijk begint hij voor zichzelf en zijn eerste show op 12 februari 1947 was meteen een revolutie. De ‘New Look’ werd geboren, een naam die een Amerikaanse journalist aan de supervrouwelijke collectie gaf. De plooirokken, nylonkousen en hoge hakken contrasteerden sterk met de soberheid van de oorlogsjaren. In het vacuüm dat Chanel na de Tweede Wereldoorlog in Parijs had achtergelaten, bracht Dior de zuurstof en glans weer terug. In zijn creaties benadrukte Dior de vrouwelijkheid van de draagsters. Het enorme succes en de hoge verwachting bezorgen Dior twee hartaanvallen. De derde, in 1957, wordt hem fataal. Op dat moment werken er 1200 mensen bij het bedrijf. De leiding van zijn succesvolle modehuis wordt overgenomen door een 21-jarige veelbelovende jongeman, een zekere Yves Saint Laurent. Dior heeft uiteindelijk maar tien jaar kunnen ontwerpen, maar zijn creatieve erfenis is groot.

Christian Dior gaf als eerste zijn naam en licentie aan derden om parfums, tassen, dassen en andere spullen te maken. Het merk Dior verspreidde zich zo snel over de hele wereld. Sinds begin deze eeuw wordt het aantal licenties juist gereduceerd of teruggekocht, om het merk beter te kunnen controleren. Vanaf 1996 is de creatieve leiding in handen van de Brit John Galliano en net als veel andere gerenommeerde modemerken is ook Dior nu onderdeel van de groep LVMH. Tegelijkertijd is Christian Dior SA mede-eigenaar van LVMH en controleert door die deelname wereldwijd een groot aantal mode- en drankmerken. In 2008 haalde de groep een omzet van 17,2 miljard euro, waarvan 787 miljoen voor het merk Dior alleen.

Tip: In Granville kunt u het Christian Dior museum bezoeken. Voor leuke vakantiehuizen in deze regio kunt u terecht op
www.liberte.nl. ...
augustus 2012

Ch'ti

Ch’ti is de benaming voor inwoners van de regio Frans Vlaanderen die grenst aan Belgisch Vlaanderen. Het is een willekeurige benaming die niet echt gebaseerd is op antropologische criteria. Het woord ch’ti of ch’timi zou in de Eerste Wereldoorlog uitgevonden zijn door de poilus, de Franse soldaten die naar het slagveld in Noord-Frankrijk gestuurd werden maar daar niet vandaan kwamen. Zij verstonden de lokale inwoners maar moeilijk. Het woord Ch’ti kwam voort uit de dialoog: “Chést ti? – Ch’est mi” oftewel “Ben jij dat? – Ja dat ben ik”.

Mijnwerkers en fabriekswerkers gebruikten de term daarna als geuzennaam.

Het dialect van de Ch’ti heet Cht’mi, een Gallo-Romeinse taal waarvan de officiële naam Picard is. De Ch’ti spreken de c uit als sj en zeggen mi in plaats van moi en ti in plaats van toi.

In het voorjaar van 2008 was de Franstalige wereld in de ban van de film Bienvenue chez les Ch’tis van en met de acteur Dany Boon. Met een voor Franse begrippen bescheiden budget van elf miljoen euro, trok de redelijk saaie komedie in korte tijd 20,3 miljoen bezoekers, net niet genoeg om Titanic te verslaan als best bezochte film ooit. De totale opbrengst van de speelfilm zou uit kunnen komen op het duizelingwekkende bedrag van een kwart miljard euro (ter vergelijking: het budget van alle Nederlandse speelfilms samen bedroeg in 2007 nog geen 60 miljoen euro en de opbrengst iets meer dan 21 miljoen euro). Het verhaaltje is relatief simpel: een ambtenaar van La Poste wordt voor straf overgeplaatst vanuit het zonnige zuiden naar het koude noorden. Tegen verwachting in blijken de noorderlingen helemaal niet zo vreselijk als gedacht en bovendien is het er ook niet zo koud. Door de Ch’ti-rage zijn veel Fransen de regio Nord-Pas de Calais gaan bezoeken. ...
juli 2012

Déjeuner

De lunch is een Franse uitvinding en nog steeds een geliefd moment van de dag. Het woord komt van ‘disjejunare’ of ‘disjunare’ (Lat.), het onderbreken van het nachtelijke vasten. ‘Ontbijten’ betekent hetzelfde, namelijk ‘beginnen te bijten’. Het déjeuner was dus oorspronkelijk de eerste maaltijd van de dag. Nu wordt de lunch gebruikt rond 12 uur 30/13 uur. Franse restaurants zitten om die tijd propvol. Meestal trekt men er een uur voor uit, soms langer, afhankelijk van het gezelschap. Helaas komt het in Frankrijk steeds vaker voor dat men even snel een broodje naar binnen werkt.
Zakenrelaties worden snel en graag mee uit eten genomen. Tijdens de lunch praat u over van alles en nog wat, maar zeker niet over zaken. Geliefde gespreksonderwerpen aan tafel zijn vakanties, cultuur of het eten zelf. De lunch is dus bedoeld om elkaar beter te leren kennen en vertrouwen te winnen. Wordt u door een Fransman uitgenodigd om te lunchen, houd dan rekening met het feit dat u een warme maaltijd krijgt en niet binnen een kwartier weer buiten staat.

Het is nog steeds gebruikelijk dat families op zondag bij elkaar komen om uitgebreid te lunchen en te discussiëren over de gebeurtenissen van de afgelopen week. Aan het einde van de middag gaat iedereen enigszins rozig weer zijns weegs. De familiale lunchtraditie is mede de reden waarom de meeste restaurants in Frankrijk op zondag gesloten zijn.

Tot in de 18e eeuw was het dîner de hoofdmaaltijd die rond twaalf uur ’s middags geserveerd werd. Na de Franse Revolutie verschoof het diner echter naar het einde van de middag. De parlementsleden vergaderden van 13 tot 18 uur, terwijl de restaurants alleen eten serveerden tussen 15 en 18 uur. Men kon echter moeilijk de hele dag op een hongerige maag werken. Daarom begon in 1804 het fameuze Parijse Café Hardy, op nummer 20 aan de Boulevard des Italiens met het serveren van een tweede ontbijt rond elf uur ’s ochtends, het ‘second déjeuner’. Het bestond uit een behoorlijk prijzig buffet van koude en warme gerechte, zoals koteletten, worsten en gegrilde niertjes. Andere restaurants sprongen al snel in op de nieuwe mode. En zo werd het oorspronkelijke déjeuner het petit déjeuner, het huidige ontbijt. ...
juli 2012

Calvados, het departement en de eau de vie!

Calvados heeft twee betekenissen. Allereerst is Calvados het bekende Departement in Normandië, genaamd naar de rots Calvados voor de kust van Arromanches. De streek van cider, camembert en de landing van de geallieerden op D-day.

Daarnaast is Calvados (spreek de s uit) is een wat bittere en rauwe eau de vie op basis van appels uit het gelijknamige departement. De drank moet minimaal een jaar rijpen op eikenhouten vaten. Sinds eind 16e eeuw wordt Calvados op kleine schaal ambachtelijk gemaakt door boeren. Nu zijn er een paar grote Calvados-huizen en nog een handvol kleine producenten.

De kwaliteit van Calvados wordt aangegeven met drie sterren of drie appels (twee jaar op vat), vieux of réserve (drie jaar), VO (vier jaar), VSOP (vijf jaar) en extra, Napoléon, hors d’âge of âge inconnu (ouder dan vijf jaar). Calvados drinkt u het lekkerste uit een cognac- of tulpglas. In Normandië, Bretagne en Parijs waardeert men een café calva aan het einde van de maaltijd: een espresso geserveerd met een klein glas calvados. Een trou normand is een ijskoude calvados die tussen de gangen door wordt geserveerd, om de spijsvertering te bevorderen. Soms drinkt men ook een pommeau: 1/3 calvados aangelengd met 2/3 appelsap.

Heeft u zin gekregen om in Normandië te genieten van een echte Calvados?

Op
www.vakantiehuisfrankrijk.nl vindt u de leukste betaalbare en karakteristieke vakantiehuizen. Bij een aantal huizen maakt de eigenaar de Calvados zelf zoals bij de volgende vakantiehuizen:
https://www.vakantiehuisfrankrijk.nl/vakantiehuis-normandie/seine-maritime-SM61
https://www.vakantiehuisfrankrijk.nl/vakantiehuis-normandie/seine-maritime-SM55 ...
juni 2012

Vin

Wijn is onderdeel van de Franse identiteit. Zozeer zelfs dat wijn volgens koppige drinkers geen wijn is als hij niet uit Frankrijk komt. Maar het waren de Grieken die rond 600 v.C. de eerste wijnranken in Zuid-Frankrijk plaatsten. Onder de Romeinen ontwikkelt de wijnbouw zich vervolgens rondom de steden Narbonne en Béziers. Die laatste stad noemt zich ‘de wijnhoofdstad’. De Galliërs vonden de wijnvaten uit, waardoor de wijn makkelijk te transporteren werd. In de Middeleeuwen verbouwen vooral de kerken en kloosters wijn. Na de Revolutie gaan de kerkelijke eigendommen over in handen van particulieren die zich vervolgens massaal aan de wijnbouw wijden.

Tegenwoordig worden in Frankrijk op 774.120 hectare welgeteld 3022 verschillende wijnen verbouwd. De terroir, dat wil zeggen de grond en de ligging van de wijngaard, is van grote invloed op de smaak en de kwaliteit. Daarnaast spelen ook de druivensoort en uiteraard de competentie van de wijnmaker een rol. Vanaf het einde van de 20e eeuw richten wijnconsumenten hun ogen steeds meer op de concurrenten uit de ‘Nieuwe Wereld’, waar wijnen gemaakt worden die kunnen wedijveren met de beste Franse wijnen. Als antwoord daarop zijn de Franse boeren zich meer gaan richten op kwaliteit en minder op volume. De oppervlakte van het wijngebied loopt al jaren terug. Italië is sinds een aantal jaren ’s werelds grootste wijnproducent en ook Spanje zit Frankrijk qua volume als kwaliteit op de hielen. In 2007 had de Franse wijn met 31% het grootste aandeel in de in Nederland geïmporteerde wijnen. Maar ook hier zit de concurrentie niet stil: mede door de klimaatsverandering stijgt het aantal Nederlandse wijnboeren al jaren (68 in 2007). ...

Schrijf u in voor de nieuwsbrief